اسامی خدا
در عهد عتیق اسم صرفا فقط برای شناسایی نبوده بلکه برای شناخت هویت هم بوده. اغلب می بینیم اسامی موجود در کتاب مقدس معنی بخصوصی دارند. این اسامی اهداف دیگری مثل تشریح یک واقعه به همراه مفهومی از آن را در بر می داشتند.
خداوند در کتاب مقدس از طریق اسامی مختلف هویت و شخصیت خود را به ما آشکار می کند.
برای مثال به بعضی از این اسامی نگاه کنید:
👈ال یا اله خدای زورآور، قوی، والا و توانا
👈الوهیم (جمع اِل) که اشاره به تثلیث دارد.
👈خدای آفریننده، زورآور و توانا
👈 یهوه (مناسب ترین نام برای خدا)
👈خداوند، لٌرد - خداوند هست آنکه هست (خروج ۳: ۱۴)
👈یری = خدای مهیا و فراهم کننده (پیدایش ۲۲: ۱۴)
👈رافا = خدای شفا دهنده (خروج ۱۵: ۲۶)
👈مکادش = خدای مقدس کننده (لاویان ۲۰:
👈شالوم = خدای سلامتی (داوران ۶: ۲۴)
👈روحی یا راح = خداوند شبان (مزمور ۲۳: ۱)
👈صبایوت = خدای لشکرها (اشعیا ۱: ۲۴)
👈ال الیون = خدای متعال (پیدایش ۱۴: ۱۸)
👈ال رئی = خدایی که می بیند (پیدایش ۱۶: ۱۳)
👈 اهيه :به معنی خدای قائم به ذات
👈ادونای: به معنی خدای ، خداوند ، آقا
👈الشدای : خدای قادر مطلق
👈یهوه شالوم : خدای صلح و سلامتی
👈یهوه شمه : خدای حاضر
👈یهوه صدقینو: خدای عدالت
👈یهوه نسی : خداوند پرچم و نشان من است .
👈یهوه روئی : خداوند شبان من است .
👈یهوه سرمدی: خدای جاودان و زنده
